حادثه مترقبه

تولد پسرم حادثه کاملا مترقبه‌ای بود که زندگی من را بیش از مقدار مورد انتظار از مسیر خارج کرد.

تهران- شهر کی؟

دیشب باید با شوهرم برای گرفتن عکس از پسرک به عکاسی می رفتیم. عکاسی تقریبا ٣٠٠ متر بالاتر از خانه ما و در کنار بانک و سوپرمارکت و میوه فروشی محله است. ما هم گفتیم برای این مسیر کوتاه ماشین نمی‌بریم و با کالسکه می‌رویم.

این اولین بار بود که در اطراف خانه خودمان از کالسکه استفاده می‌کردیم. در این مسیر کوتاه تقریبا یک سوم مسیر فاقد پیاده روی قابل استفاده برای کالسکه بود، در ۴ نقطه مسیر برای کاری (احتمالا فاضلاب) کنده شده بود، و هیچ مسیر امنی برای رفتن به سمت مقابل خیابان وجود نداشت. حرکت با یک وسیله چرخدار حتی از نوع کالسکه سبک پسرک تقریبا غیر ممکن بود و احتمال تصادف خیلی زیاد.

خیلی بعید میدانم که هرگز در این مسیر از کالسکه استفاده کنم. احتمالا باید با ماشین برای خرید روزانه ام یا انجام کارهای بانکی و ... بروم. البته در محل ما حتی بربری پزی هم دلیوری دارد. اما زندگی در این محل برای کسی با ویلچر تقریبا غیرممکن است. هیچ کس به حقوق شهروندی معلولین و جانبازانی که دچار مشکلات حرکتی هستند توجهی نکرده است. البته در بقیه شهر هم وضع بهتر از این نیست. خیلی از ساختمان‌ها فاقد مسیرهای عبور ویلچر و کالسکه و .. هستند و بسیاری از ساختمان‌هایی که چنین مسیرهایی دارند هم چنان شیب تندی دارند که عبور از آن نه برای معلولین و نه برای مادران کالسکه دار بدون کمک دیگران ممکن نیست.

+ ; ٩:٥۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/۱٠/۳٠
comment نظرات ()